Kl - 300‘Duurt het nog lang, mam?’, vroeg een twaalfjarig mannetje aan z’n moeder. Ze was te verdiept in haar Viva om te antwoorden.

Het ventje probeerde het nog een keer: ‘Mam, ik ben m’n telefoon vergeten.’

Zijn moeder keek op uit het weekblad, keek schuin naar haar zoontje en antwoordde vragend: ‘Ja?’

‘Ik verveel me mam’.

‘Dan lees je toch een Donald Duck’, antwoordde zijn moeder en verdiepte zich weer in haar artikel over hoe seks weer een feest kon worden, haar zoontje verder negerend. Het ventje stond gedecideerd op, liep naar het hoektafeltje met tijdschriften en begon te zoeken. Geen Donald Duck, wel een oude Tina en een Meiden Magazine.

‘Mamaaah!’, schreeuwde het jochie en trok aan de jurk van zijn moeder. Hij had nu alle aandacht van zijn moeder en de rest van de wachtenden, met uitzondering van een opgeschoten puber die zich in zijn telefoon verloren had.

Ondanks het feit dat het jongetje steeds irritanter werd, kon ik toch ook wel enige sympathie voor hem opbrengen.

De moeder keek haar zoontje met hoog opgetrokken wenkbrauwen, vragend aan. ‘Kunne we niet effe snel naar huis om mijn telefoon te halen?’ bedelde het jongetje dat op de grond stampte toen hij nee te horen kreeg.

Ondanks het feit dat het jongetje steeds irritanter werd, kon ik toch ook wel enige sympathie voor hem opbrengen. Zelf had ik immers ook de gewoonte om mijn telefoon te trekken als ik moest wachten, of het nu bij de huisarts, tandarts, voor een zakelijke afspraak, een date of iets anders was waar ik moest wachten.

‘Zo, Erik, heb jij zo’n last van je oren?’, hoorde ik opeens een zware sonore stem naast me zeggen. Bij het horen van zijn naam keek het ventje achterom en ontwaarde de huisarts. Even bleef het stil, maar nog voor de huisarts iets kon zeggen stak Erik zijn middelvinger omhoog en antwoordde: ‘Nee joh, mijn vinger is gebroken!’

 

[Kleinigheden – 036 – 300 – 160916 – Wachten is soms moeilijk]

 

Een stralende zwangerschap
Mensen houden van bloemen

Pin It on Pinterest