Kl - 300Aan een tafeltje bij van der Valk in Barendrecht dronk ik, in afwachting van mijn afspraak, een kopje koffie toen ik mijn oog liet vallen op op een oudere dame van een jaar vijftig die twee tafeltjes verderop zat. Ze had licht blond lang haar, was zakelijk gekleed en droeg een grijs broekpak met een wit katoenen shirt onder haar colbertje. Voor haar op het tafeltje stonden een kop koffie en een opengeklapte laptop waarvan de verlichting haar gezicht streelde.

Ondanks haar verschijning zou ze me niet zijn opgevallen als ze geen kraaltjes in haar haar had gedragen. Twee strengetjes met minuscuul kleine kraaltjes hingen aan de rechterkant van haar gezicht bijna achteloos en half verborgen in haar lange haar. Het was raar en paste niet bij haar zakelijkheid. Juist omdat het zo dissoneerde bekeek ik haar nog eens goed. Ze had haar gezicht half afgewend waardoor ik de kraaltjes niet kon zien maar haar ogen wel. Ze waren waterig, het leek wel alsof ze zachtjes huilde maar het kon ook mijn verbeelding zijn. Naast haar zag ik mijn afspraak aan komen lopen die met een schuin oog op haar computer keek, stil bleef staan, verder las, haar verbaasd aankeek en tenslotte, half gehurkt naast haar, een arm over haar schouder legde. Een minuut lang bleef zo zitten om uiteindelijk een stoel bij te trekken.
Verbaasd verslikte ik me bijna in mijn koffie. Ze had toch een afspraak met mij? Geduldig aanschouwde ik het weemoedige tafereeltje.

Het duurde even voordat mijn afspraak bij mij aanschoof, voor mij en voor haarzelf koffie bestelde en zich excuseerde voor het kleine oponthoud.
‘Vriendin van je?’, vroeg ik zo neutraal mogelijk.
’Nee, eigenlijk geen idee wie het is’, antwoordde ze terwijl ze haar verbazing in haar stem hoorde. ‘Maar ik las op haar laptop dat David Bowie is overleden’, vervolgde ze, en keek me met onzekere ogen aan. Er volgde een lange stilte.

Ons gesprek ging daarna de gehele ochtend over Bowie, iets anders was er niet meer te bespreken.

 

 

Stier
Zuurkool met worst

Pin It on Pinterest