Ik ben een gewaarschuwd mens dus tel ik voor twee. In de praktijk betekent dit dat ik twee keer zoveel koop dan een normaal mens. Nu geldt dit in mijn geval alleen als ik een boeken- of platenwinkel binnenstap. Zo stapte ik recentelijk een alleraardigst platenwinkeltje in het centrum van Rotterdam binnen, wetende dat ik de hand op de knip moest houden daar anders de euro’s spontaan mijn portemonnee uit zouden springen. Ik was immers gewaarschuwd.

Nu is zo’n winkeltje voor mij hetzelfde als een snoepwinkel voor een kind is en dus liep ik na enige tijd kriskras door het zaakje te hebben gelopen, met een toch wel onhandelbare hoeveelheid cd’s en vinyl in mijn handen wat me het struinen door de bakken bijna onmogelijk maakte. Tegelijkertijd besefte ik dat mijn handen overvol waren en mijn portemonnee straks leeg zou zijn. Er moesten keuzes gemaakt worden en de stapels werden gemillimeterd.

Zo stapte ik recentelijk een alleraardigst platenwinkeltje in het centrum van Rotterdam binnen

Om me heen kijkend besloot ik het afgevallen spul op één plek in de bakken te dumpen, lekker makkelijk. Iets waar ik achteraf toch wel spijt van begon te krijgen. Toen ik naar de bewuste bak terugliep hoorde ik een andere liefhebber al klagen over het feit dat er weer een asociaal geweest was die ‘alles zo maar weer ergens gedumpt had.’

Ik was trots op mezelf. Trots op mijn bezinning en het feit dat ik alles weer teruggezet had waar het hoorde. Ik liep dan ook enige tijd later met een nog redelijk gevulde portemonnee en een goed gevoel de winkel uit. Maar onderweg naar een biertje maakte dat trotse gevoel al snel plaats voor schaamte. Want waarom moest ik trots zijn op iets wat de normaalste zaak van de wereld was, zoals het terugzetten van cd’s op plekken waar ze vandaan kwamen?

Het biertje smaakte me niet.

 

[Kleinigheden – 052 – 300 – 170107 – Soms schaam ik me voor mezelf]

 

Kibbelen over kibbeling
Knapper bij de kapper

Pin It on Pinterest