Meeuw

Ik ergerde me scheel. Anderzijds levert het mooie tafereeltjes op, dacht ik toen ik het meisje van een jaar of negen vanaf een terrasje aanschouwde. Het meisje deed langzaam een paar stappen achterwaarts, leunde als een volleerde Dafne Schippers naar voren, en hield in. Dit herhaalde zich enkele keren totdat ze met een noodgang op de neergestreken meeuwen afliep. Een fladderend meisje met opvliegende meeuwen om haar heen. Een mooi tafereeltje.

Tegelijkertijd besefte ik dat het aantal zilvermeeuwen en kleinere mantelmeeuwen op het Havenplein flink was toegenomen. Gelukkig nog niet in de mate waarbij deze zeemeeuwen, zoals ze in de volksmond genoemd worden, overlast veroorzaken. Nee, we hebben nog geen last van ‘terror-meeuwen’ die het centrum teisteren door in het broedseizoen met hun meeuwengebalk half Zierikzee uit hun slaap houden, vader of moeder-meeuwen die in hun poging haar jongen te beschermen spelende peuters in de fontein aanvallen of middels zeer gerichte luchtaanvallen toeristen van hun snack beroven.

Nee, ze beroven ons (nog) niet, in tegendeel, wij voeren ze. Vanaf het terrasje zag ik een volwassen vrouw van een jaar of veertig met een bak patat op een van de vierkante bankjes zitten. Schijnbaar ontevreden over de smaak, de kwaliteit of de voor haar misschien te grote hoeveelheid, gooide ze met enige regelmaat een patatje hoog in de lucht dat vervolgens door een meeuw in duikvlucht werd opgepikt. Leuk gezicht, dacht ik. Leuk, dacht een puber die op een ander vierkant bankje haar voorbeeld volgde.

Leuk, dacht een puber die op een ander vierkant bankje haar voorbeeld volgde.

Om toekomstige overlast te voorkomen, hoewel sommigen binnen mijn kennissenkring de overlast van de gevederde gasten nu reeds als overlast ervaren, is het natuurlijk het beste om ze niet te voeren. Hoe meer meeuwen, kauwen en duiven gevoerd worden, hoe minder ze op zoek zullen moeten naar eten en dus gewoon in de stad zullen blijven. Een stad met van die mooie historische pandjes met voor onze gevederde vrienden comfortabele en veilige daken en dakgoten om nesten in te bouwen. Wordt er dan toch nog gevoerd, dan zou de gemeente een voerverbod af kunnen kondigen, iets wat mij vooralsnog te ver gaat maar wellicht in de toekomst toch nodig is.

Maar goed, even terug naar het terrasje waar ik me in eerste instantie scheel ergerde. Hoewel ik niet bang ben aangelegd en weet dat meeuwen zelden met hun snavel naar mensen uithalen, kunnen de duikvluchten echter zeer intimiderend zijn. En dat had ik, op weg naar het terrasje, aan den lijve ondervonden. Als een Joint StrikeFighter was er een meeuw naar beneden gedoken die op het allerlaatste moment vlak voor mij weer opsteeg. Dit alles totaal onverwacht en binnen een tijdsbestek van enkele luttele seconden. Verbijsterd kwam ik vanuit gebukte houding omhoog om vervolgens te moeten constateren dat het precisiebombardement feilloos doel getroffen had op mijn schouder.

KanttekenaarNa een Trippel te hebben besteld keek ik nog eens bedenkelijk over mijn schouder naar de voltreffer toen een mevrouw aan het tafeltje naast mij zich hardop afvroeg hoe iemand het in vredesnaam voor elkaar kreeg om klodders mayo met pindasaus op zijn schouder te morsen.

 

[BSD – 013]

 

Wethouder, ga u schamen!
Positief kritisch ingesteld

Pin It on Pinterest