De laatste jaren was het een heel gedoe geworden waar Mirjana steeds minder zin in kreeg. Het was allemaal voorspelbaar geworden. De kleine man lag in zijn bedje en nog een uurtje te gaan voor z’n favoriete serie op televisie begon. Steeds vaker weigerde ze, maar soms bekroop haar ook een schuldgevoel en volgde ze hem naar de slaapkamer. Daar volgde al snel het ongeïnteresseerde gepruts met zijn vingers die nooit de juiste weg of ritme konden vinden.
Die, zoals nu, pijn deden vanwege z’n lange nagels. Met lichte dwang had ze zijn hand weggehaald maar die was direct weer terug van weggeweest. Hetzelfde ritueel herhaalde zich vervolgens twee keer tot ze er genoeg van kreeg. Nu was het een haardos die achterop al iets kaal werd die wild tussen haar benen bewoog.

Ach, dacht ze, doe geen moeite, ik kom straks wel klaar als jij straks je serie kijkt.

 

[Kleinigheden – 043 – 150 – 161115 – Oeverloos gepruts]

 

Troostende woorden
Naderende dood

Pin It on Pinterest