oms heb je wel eens van die dagen dat je enigszins weemoedig terugdenkt aan andere tijden die ver achter je liggen. Zo ook toen ik deze nieuwjaarsdag vanuit het appartement door de grote glazen pui toekeek hoe de stad langzaam op gang kwam. Terwijl een man ver beneden mij in het park zich voorover bukte om de hondenpoep op te rapen, kwam mijn meis achter me staan, sloot haar armen om mijn middel en legde haar hoofd zachtjes tegen mijn schouder. Ze was net wakker, nog heerlijk warm en rook naar het bed.

Ze liet me los toen haar telefoon een kort en zeer verleidend Whatsapp riedeltje produceerde. Tegelijkertijd hoorde ik op een nieuwjaarsdag in een ver verleden de deurbel gaan.

’Is Victor thuis?’, hoorde ik mezelf in gedachten vragen. Ik moest een puber van zeventien geweest zijn bedacht ik me, toen ik die winter door een sneeuwstorm naar mijn vriend gefietst was en aangebeld had. Victor’s moeder had open gedaan. Een schitterend mooie vrouw met intens azuur blauwe lapis lazuli ogen en lang blond haar dat, bijeengehouden met vlechtjes, ruim over haar schouders viel. Dat Victor’s ouders waren gescheiden begreep ik niet. Wie wilde er nu niet getrouwd zijn met zo’n intens mooie vrouw? Later toen de vriendschap met Victor verwaterde, zag ik pas in dat onze vriendschap meer was gebaseerd op de seksuele aantrekkingskracht die ze op mij had dan op mijn verstandhouding met Victor.

Victor was niet thuis maar ik kon binnen wel even op hem wachten. Niet veel later keken we samen op de bank stilzwijgend naar de televisie. Het was een prettige stilte, af en toe onderbroken door het lepeltje in het kopje en het voetje van het wijnglas dat de glazen tafel raakte. Aan haar glas kleefde een klein geraffineerd randje lippenstift. Het paste bij haar, nooit teveel en altijd uiterst verfijnd en minimalistisch aangebracht. Haar lippen bewogen maar de woorden bereikten mij niet. Als vanzelf legde ik mijn hand op haar dij en kuste haar kort en intens.

’Tijd om naar bed te gaan’, onderbrak ze de kus, ’en voor jou om naar huis te gaan.’

De man beneden in het park trok de hondenriem strak aan. Hij had zichtbaar moeite om zijn jonge Duitse herder, die door een niet aangelijnd keffertje werd uitgedaagd, in het gareel te houden. Even verderop liep een drietal jongens het pad af te struinen naar nog te gebruiken vuurwerk. Een van hen wierp een schalkse blik naar een ouder tienermeisje dat op een bankje zat te Whatsapp-en.

Vanuit mijn ooghoek zag ik de vingers van mijn meis over haar toetsenbord gaan en bedacht me dat die andere tijden zonder mobiele telefoon zo slecht nog niet waren geweest.

 

 

 

 

 

Nieuwjaarsreceptie

Pin It on Pinterest