Kl - 300Slenterend over de markt belandde ik bij een bloemenstalletje om, zomaar eens voor de gezelligheid, een bosje bloemen te kopen. Voor mij stonden twee mannen, een dertiger en een oudere kwiek uitziende man van tegen de zeventig die de bloemenman aanwijzingen gaf; ‘Geen witte bloemen hoor, doe maar een leuke mix van fleurig geel, rood en oranje.’

‘Komt voor elkaar, meneer’, antwoordde de bloemist beslist.

De oudere man mompelde tevreden en richtte zich tot de dertiger. ‘Tsja, het is niet eenvoudig hé, bloemen kopen. Het eerste bloemetje dat ik mijn vrouw gaf was toen we verloofden. Toen we trouwden heeft ze haar bruidsboeket zelf gekozen, gelukkig. Want weet u, bloemen hebben me altijd kopzorgen bezorgd. Later toen ik een goede baan bij de bank kreeg, kocht ik altijd op vrijdag een bloemetje voor d’r. Mijn vrouw begon erop te rekenen, meneer. En die baan, die werd steeds drukker. En dan mis je weleens een vrijdag.

‘Geverfde bloemen hoef ik niet, zei ze dan.’

Vond ze niet leuk. Ze was er nu eenmaal aan gewend geraakt. Soms kocht ik onderweg een bloemetje bij een tankstation, maar ja die gingen bij thuiskomst veelal gelijk de vuilnisbak in. Geverfde bloemen hoef ik niet, zei ze dan. Dus op een gegeven moment bestelde ik de bloemen bij Fleurop, die de bloemen altijd keurig netjes op vrijdag bezorgden. Maar ja, erg persoonlijk was dat natuurlijk ook niet. Uiteindelijk hebben we elkaar na jaren een lang en goed gesprek gehad en was het afgelopen met de bloemen. Maar ja, ook ik was eraan gewend geraakt. Soms nam ik dan toch nog een bloemetje mee maar dat werd altijd argwanend ontvangen. Dus ook daar stop je op een gegeven moment weer mee. En nu, meneer, koop ik weer elke maand een bloemetje voor haar. Voor op haar graf. Hoop dat ze het niet erg vindt.

 

[Kleinigheden – 035 – 300 – 160915 – Bloemen houden van mensen]

 

Wachten is soms moeilijk
Een vermoeiende dag

Pin It on Pinterest