Nadat ik het personeel bij de kapper al het beste voor 2017 had gewenst, mocht ik direct plaatsnemen. Gedwee ging ik zitten, liet me door een cape bedekken, kapperspapiertje wurgen en beantwoordde de altijd priemende vraag: ‘Hoe wilt u het geknipt hebben?’ En dan volgt er altijd een volgende vraag. Ik word er nooit echt vrolijk van, zo’n verplicht gesprek. ‘Laat me maar’, beantwoordde ik die volgende vraag dan ook, ‘ik moet nog even bijkomen van de jaarwisseling’.
‘Zo, je ziet er weer een heel stuk jonger en knapper uit’, zei de kapster terwijl ze een spiegel achter mijn hoofd hield die de aldaar verschenen kale plek die altijd door het lange haar bedekt was geweest, pijnlijk blootlegde.

Hoewel het nog maanden zou duren voordat ik weer jarig was, kreeg ik het gevoel dat ik ter plekke alweer een paar jaar ouder was geworden. Ik zuchtte diep, de kapster fronste.

 

[Kleinigheden – 051 – 150 – 170102 – Knapper bij de kapper]

 

Soms schaam ik me voor mezelf
Kerstdagen

Pin It on Pinterest