Kl - 300Het vak van schrijven wordt nogal eens geromantiseerd. Niet in de laatste plaats door de schrijvers zelf. Niet door hem. Maar hij is dan ook geen schrijver. Althans geen broodschrijver. Een onderwerp is snel gevonden. Maar dan. De inspiratie, uitwerking van het idee, het begin, het middenstuk en de afsluiting. Om over het redigeren nog maar niet te schrijven. Allemaal erg moeilijk. Slapeloze nachten krijgt hij er soms van. Maar al woelend in bed, de slaap niet kunnen vatten, krijgt het verhaal vorm. Het begin begint te dagen. Het verhaal is al dagen sluimerend in z’n hoofd aanwezig en komt nu langzaam naar de oppervlakte. Hij staat op en schrijft het op in het speciaal daarvoor neergelegd notitieboekje.

Maar ’s ochtends komt de deceptie. Wat hij heeft opgeschreven is nog slechter leesbaar dan het handschrift van een arts. Onleesbaar.

Het notitieboekje wordt, na een aantal keren vergeefs te zijn gebruikt de prullenbak in geflikkerd en vervangen door zijn smartphone. Ook geen succes. ’s Ochtends wordt hij allereerst veel te laat wakker daar hij schijnbaar ’s nachts bij het intikken van zijn notities per ongeluk zijn smartphonewekker uitgezet heeft. Als hij dan vervolgens zijn notities terug leest, is er geen touw aan vast te knopen. Wel leesbaar maar onbegrijpelijk. Het resultaat van de automatische correctie.

Gelukkig wordt hij niet allen ’s nachts maar soms ook overdag overvallen door momenten van inspiratie. Ongelukkig genoeg vallen deze momenten veelal samen met zijn bezoek aan het toilet. Al pissend schieten er gedachten en flarden verhalen door zijn hoofd. En daar hij deze ideeën vast wil houden neemt hij de smartphone mee en gaat na het pissen nog even rustig zitten om zijn notities in te tikken. Tot zijn ringtone weergalmt. “Zit je daar nu nog steeds?”, hoort hij een collega op de gang roepen!

 

[Kleinigheden – 025 – 300 – 160511 – Inspiratie]

 

Blauwe maandag
Sufhoofd

Pin It on Pinterest