Kant30secHij sprak er niet veel over, maar als hij erover sprak was het met een geweldige intensiteit, maar nooit met tranen in zijn ogen. Ik hoorde zijn verhalen aan. Over de hongerwinter van 1944, hoe blij het gezin was met één bloembol, hoe zijn oudere broers dagen en nachten onderweg waren van IJmuiden naar Friesland om eten te halen,
hoe hij kakkerlakken at, zijn urine werd gekookt en gedronken, hoe hij dagenlang in bed, de enige warme plek in huis, lag.

Nu hij er al lange tijd niet meer is, mis ik zijn verhalen, mis ik mijn vader.

Tranen.

Herdenken.

 

[035]

 

Zijn de TuinTuurders wel echte natuurliefhebbers?
De instabiele narcist

Pin It on Pinterest