Kl - 150Hulpeloos lag ze daar op haar rug. Niet in staat om zich om te draaien. De slechte adem van de man die zich over haar heen gebogen had, rook ze nog steeds. Tranen liepen voluit over haar wangen. Ze schreeuwde het uit. Met gebalde vuisten zwaaiden haar armen in het luchtledige. Maar hoe hard ze het ook uitschreeuwde er kwam geen hulp.

Ze lag er zeker al een kwartier toen het gezicht met de slechte adem zich weer over haar heen boog. Het wazige gezicht brabbelde onverstaanbare klanken en woorden die zij niet verstond. De ogen van de man keken haar vriendelijk aan. Iets wat haar nog meer beangstigde en haar de overtuiging gaf nog harder te moeten schreeuwen. Ze kon geen woord uitbrengen, alleen maar schreeuwen tot ze van vermoeidheid niets meer uit kon brengen.

’Ik geloof dat ze eindelijk is gaan slapen’, mompelde de vermoeide vader tegen zijn vrouw toen hij in bed stapte.

 

 

 

Van boven de sloot
Stier

Pin It on Pinterest