Kl - 300Met haar grote ogen keek ze me vrolijk maar tegelijk indringend aan. Ze knipperde niet, ik ook niet. Pas toen de serveerster de twee pizza’s voor ons op tafel zette, schrokken we wakker en kwam er abrupt een einde aan ons staren. ‘Eet smakelijk smakelijk’, zei ze zachtjes. ‘Eet smakelijk meis, wenste ik haar. Ik had haar meegenomen naar restaurant Portofino, een ouderwetse pizzeria. Dure en sterrenrestaurants kon ze niet waarderen, ze voelde zich daar allesbehalve op haar gemak. Ze kon in dergelijke zaken zichzelf niet zijn, had ze gezegd. Aan het plafond hingen honderden lege Italiaanse, half in riet verpakte Chianti wijnflessen. Ze vond het grappig.

Op ons tafeltje stond zo’n zelfde fles met een meerkleurige druipkaars erin waarvan de met riet bedekte onderzijde door het omlaag druipende kaarsvet al bijna niet meer te zien was. Ook grappig, vond ze.

Weet je nog…, vroeg ze zonder haar zin af te maken. Ik wist het nog heel goed. Hoe we samen over straat liepen, niet te snel want iedereen moest haar in haar nieuwe jurk kunnen zien en bewonderen. Het trottoir was die middag haar rode loper, zij de ster van de show. Later die middag hadden we op haar getoast en gedronken, veel gedronken, alles door elkaar. Ze was met haar hoge hakken en op de tafel gaan staan en danste en zong. Toon houden kon ze niet meer maar het valse gezang klonk me Affettuoso in mijn oren. Ik was in staat om ook op de tafel te springen, maar deed het niet.

‘Weet je nog, toen die ene keer?’ ‘Ja, zei ik, wat was je toen blij met je prinsessenjurk!’ ‘Ja pap, dat was een geweldige dag en een geweldig cadeau.’ ‘Ik weet het prinses’, zei ik en hief mijn glas. ‘Proost.’

Wisselgeld
Pareidolia

Pin It on Pinterest