Kl - 300Kinderen hebben een groot voorstellingsvermogen dat veelal fantasie wordt genoemd. Als klein kind heb ik ooit de ruïne van Brederode bij Santpoort-Zuid bezocht, een voormalig kasteel dat in de tweede helft van de 13e eeuw gebouwd en diverse malen verwoest en herbouwd is. Ik waande mij tijdens het bezoek een echte ridder die de prinses mocht beschermen tegen rovers en vijandige strijders. Ik was onoverwinnelijk en had een megazwaard met superkrachten waarmee ik hele legers bestreed. Soms moest ik me terugtrekken in de donkere galgenstelsels met geheime deuren die naar geheime vertrekken leidden. In één van die geheime kamers wachtte dan altijd de prinses op mij.

Deze herinneringen zal ik altijd blijven houden. Zo ook de herinnering aan het speldje. Eind jaren zestig, begin jaren zeventig spaarde ieder kind speldjes, een metalen of plastic afbeelding met een lange speld daaraan gelijmd. Elk gerenommeerd merk gaf speldjes, van de Coöp, Spar, Vivo, Jamin, boter, melk snoepgoed tot biermerken.

Op een door mijn vader zelfgemaakt groot vierkant stuk triplex met daarop een laag schuimrubber gelijmd, lijnde ik de gespaarde speldjes op. Een ongebreidelde verzamelwoede had zich van mij meester gemaakt. Complete series spaarde ik. Op school ruilde en onderhandelde ik, zo klein als ik was, als een volleerd handelaar. En als er op school niets meer te ruilen viel dan sleepte ik mijn vader mee naar de eerste de beste ruilbeurs.

Maar goed, terug naar het speldje van de ruïne van Brederode, dat was speciaal. Het was een afbeelding van het kasteel van zilverkleurig metaal met een klein veiligheidsspeldje aan de achterkant. Het speldje heb ik niet meer, de herinnering nog wel. En al zou ik die herinnering niet meer hebben, dan zou ik die er zo bij fantaseren. Al was het alleen maar om nog even kind te zijn en dit stukje te kunnen schrijven.

 

 

Zeg eens eerlijk
Wisselgeld

Pin It on Pinterest