Het gebeurt meestal als ik er totaal geen erg in heb. Soms voltrekt het proces zich langzaam maar het kan ook heel plotseling gebeuren. En elk jaar weer overkomt het me. Zomaar, ineens, onverwacht. Vorig jaar was het halverwege april, dit jaar gebeurde het deze week. Ik voelde het meteen toen ik naar buiten stapte. Er was iets veranderd. Het rook anders buiten en er hing een verwachtingsvolle sfeer in de binnenstad van Zierikzee.

Ik was er vroeg voor een kop koffie en een croissant, een simpel ontbijtje maar een bestelling die nogal moeilijk te plaatsen was. Uiteindelijk was het me toch gelukt en zat ik aan een tafeltje met voor mij brood en koffie. Onder het genot van het hete bruine vocht werd de opgelopen ochtendkoude snel verdreven en zag ik door het raam een ontwakend Zierikzee. Ze slaapt uit, heeft moeite om wakker te worden, dacht ik toen ik even later slenterend naar mijn afspraak liep. En plots was daar dat gevoel weer. Nee, het waren geen lentekriebels, geen plotseling opkomende verliefdheid en het was deze ochtend nog te koud voor rokjesdag.

…er hing een verwachtingsvolle sfeer in de binnenstad van Zierikzee.

Het strijkende licht van de opkomende zon verwarmde nog niet maar lichtte de details van de stad wel prachtig uit. Het was alsof ik deel uitmaakte van een reclame voor een ‘new fragrance’, een realistisch sprookje zoals dat op televisie te zien is. Alleen een mooie dame miste nog om de scene compleet te maken.

Maar gaandeweg kwam de gewaarwording en herkende ik dat jaarlijkse terugkerende gevoel. Het was het gevoel van de terrasman dat in mij ontluikt en tot leven komt. Plots wist ik het zeker, het zou de eerste dag van het jaar worden dat de terrassen s-avonds weer vol zouden zitten.

Zierikzee zou die avond later dan normaal naar bed gaan. Ik ook.

 

[KL – 060]

 

Privacy

Pin It on Pinterest