Kl - 300Onder het genot van een alcoholische versnapering in de lokale kroeg worden er nog weleens films besproken. Zo ook de film The Revenant. Een film van ongeveer tweeëneenhalf uur waarvan een gevecht tussen de hoofdrolspeler Leonardo di Caprio en een beer een van de hoogtepunten zou moeten zijn. Geen van ons vijven had de film nog gezien dus, na vooraf gereserveerd te hebben, togen we gezamenlijk naar de bioscoop.

We moeten door een muur van regen als de Bob ons voor de bioscoop afzet en hijzelf weer vertrekt om de auto te parkeren. Als we bij de ingang zijn aangekomen, slik ik even. Binnen staan lange Oost-Europese aandoende rijen voor de kassa. We sluiten lijdzaam aan. Als onze Bob zich veel later, hij moest helemaal achterop het parkeerterrein parkeren, bij ons in de rij aansluit zijn we nog maar een metertje gevorderd. Nee, we staan hier beslist niet voor onze lol, zeker niet met achter ons een stelletje zeer luidruchtige tieners.

Als we langzaam schuifelend de kassa zijn gepasseerd wacht ons een nieuwe verrassing, de popcornshop. Gezien de lengte van de film hebben de dames besloten nog even in te slaan. Wij mannen volgen, zoals we dat altijd doen, gedwee, om vervolgens beladen met onze koopwaar weer achteraan in de rij voor de kassa aan te sluiten. Evenals de jeugd die de kassa bij binnenkomst bediende, zijn ook deze meisjes zo traag als dikke stront door een dunne trechter.

Onderuitgezakt in de luie stoelen genieten we van het bier, de chips, de chocoladerepen, de M&N’s en de film. Na tweeëneenhalf uur zit de film erop. Als we uit de filmzaal komen, lopen we door een uitgestorven bioscoop. De andere films zijn allang afgelopen. Maar voordat we naar de auto teruglopen mogen we nog één keer in de rij aansluiten. Voor de toiletten.

 

Als een Venus zo mooi
Ongelooflijke zelfzuchtige klootzak

Pin It on Pinterest