In mijn jeugd luisterde ik graag naar Uriah Heep en zong ik hits als ’Look at yourself’ en ’Easy livin’ uit volle borst mee. Met deze gedachte liep ik afgelopen donderdagavond door het centrum van Zierikzee dat al aardig in kerstsferen kwam. Opgetuigde kerstbomen, kerstverlichting en kerstdecoraties sierden de winkels en de binnenstad. Het gaf me een warm en enigszins melancholisch gevoel.

Dat laatste gevoel werd versterkt door een voorval dat ik even daarvoor bij de drogisterij meemaakte. Met een doosje neusspray in de hand stond ik in een lange rij voor de kassa. Zoals u inmiddels weet heb ik een verschrikkelijke hekel aan winkelen en ellelange wachtrijen voor de kassa. Ik begon me dan ook mateloos te irriteren aan een vrouw van middelbare leeftijd die met de kassière in discussie was gegaan over het feit dat de twee tubes tandpasta die ze wilde kopen, vijftig cent duurder geprijsd waren dan in de folder. ’Wat een geouwehoer over een paar rotcenten, zeg’, mompelde ik uit frustratie. ’Dát meneer, is wat men noemt, verborgen armoede’ reageerde de keurig geklede vrouw die zich voor mij in de rij naar mij had omgedraaid. ’U hoeft zeer waarschijnlijk niet de voedselbank’, vervolgde ze en draaide zich weer om. Daar stond ik dan, Ebenezer Scrooge, met m’n (grote) mond vol tanden. Tanden die halfjaarlijks door de tandarts gecontroleerd werden, realiseerde ik me en ik vroeg me af of de vrouw bij de kassa überhaupt de kosten voor een tandarts kon betalen. Een gedachte die nooit eerder bij me opgekomen was.

Daar stond ik dan, Ebenezer Scrooge, met m’n (grote) mond vol tanden.

Maar buiten de winkel liet ik me echter al snel weer laven door de kerstsfeer. Het zag er prachtig uit. Aanprijzingen voor kerstdiners, warme chocomel, erwtensoep met spek, gedecoreerde lantarenpalen, kerstmannen voor de winkels en etalages en zelfs een versierde muziektent, ik werd er warm van. Sinterklaas eruit (met in zijn zak een cheque van 62.000 euro van een andere Sinterklaas, een gedachte die ik maar gauw liet varen), kerstman erin. De kerst kon me niet vroeg genoeg beginnen. Ik keek reikhalzend uit naar het kerstconcert in de Nieuwe Kerk, een Santa-run met kerstmannen die voor een goed doel door de stad rennen en niet te vergeten het plein Monmaertre dat met vuurkorven, een kerstboom, warme chocolade, glühwein en verkleedde mensen geheel in Dickens sferen zou worden omgetoverd.

Tsja Uriah Heep, dacht ik. Hij was net zo’n miezerig mannetje als Ebenezer Scrooge en ook hij was een karakter van Charles Dickens; uit het boek David Copperfield. Uriah Heep kwam niet tot inkeer, Scrooge uiteindelijk nog wel. Wellicht dat de gemeentelijke Sinterklaas net als Scrooge, zich ook nog eens zou bedenken. Net als al die dorpsverenigingen die verrast werden met een geldelijke bijdrage, zou die mevrouw aan de kassa bij de drogist dat ook zijn geweest. Het zou een prachtig gebaar geweest zijn, zo voor de kerstdagen.

 

 

[beSchouwenD – 028]

 

Ik ben Rudolf het rendier
Vijfsterrenkoffietentje in Zierikzee

Pin It on Pinterest