Kl - 300Het was halfvijf toen de serveerster het terras op kwam lopen en haar bestelling op de grond naast ons tafeltje zette. Ze bleef nog even half gebukt staan om te zien of er nog een reactie kwam. Die kwam er niet. De hond lag heerlijk achter het glas in het zonnetje en was vooralsnog niet in een bak met vers water geïnteresseerd.

‘Mijn loopschoenen zijn zeker niet mooi genoeg?’, grapte de vrolijke serveerster naar ons en nam een leeg glas van het tafeltje mee.

‘Daar kan ik me wel iets bij voorstellen’, mompelde de vriendin met wie haar man en ik een glas dronken. ‘Het zijn nu niet bepaald de meest elegante schoenen.’

Mijn oog viel op haar schoenen, modieuze pumps van zwart suède met een lichte print op een lage houten plateauzool. Mooi.

’Hoeveel paar heb jij in de kast staan?’, vroeg ik haar belangstellend maar vooral onbezonnen, want zoiets moet je nóóit aan een vrouw vragen. Maar nog voor ik mezelf kon corrigeren antwoordde haar man droog: ’Teveel.’

Oeps.

‘Oh, en waar baseert meneer dat dan op? Is meneer opeens schoenenexpert?’, vroeg mijn vriendin aanmatigend. ‘De hond hiernaast ziet meer schoenen per dag dan ik thuis in de kast heb staan!’

Ik glimlachte, maar dat had ik beter kunnen laten.

‘Oh ja? En al die verschillende soorten pumps voor bij je verschillende outfits dan? Of al die laarsjes in verschillende kleuren, die twintig paar slippers en sandalen, je modieuze sneakers of je sportschoenen? En dan heb ik het niet eens over je sportschoenen of die geweldig hoge veterschoenen. En oh ja, bijna vergeten, al die schoenen die nog op zolder staan die eigenlijk niet meer zo fantastisch zijn maar nog net te mooi zijn om weg te doen?’

Beschaamd wende ik mijn gezicht af, ik zou niet graag in z’n schoenen staan, dacht ik. Een paar minuten later stond ik op het toilet. Ik verbeeldde me dat ik hun stemmen hoorde.

 

 

Blauwe ogen
Zeg eens eerlijk

Pin It on Pinterest