Kl - 300Na een zeer teleurstellend telefoongesprek, moest ik vrijwel direct aan Simon Carmiggelt denken die in de jaren zeventig en tachtig ’s avonds laat in een eigen televisieprogramma op melancholische wijze zijn ’Kronkels’ voorlas. De herkenningsmelodie waar het programma mee begon en eindigde was van Duke Ellington, In a sentimental mood. Een erg malheureus en sentimenteel jazznummer met een droefgeestige altsaxofoon dat de perfecte introductie was op een door Carmiggelt op licht wanhopige ondertoon voorgedragen stukje.

Ik was in een stemming waarbij ik, net als Carmiggelt, wel een glaasje zou lusten. Een bijzonder aantrekkelijk idee, de wereld in een alcoholische waas aan je voorbij te laten gaan. Afgesloten van de wereld en niets of niemand die je nog teleur kan stellen. Je laten gaan in een larmoyant zelfbeklag waar de poes, met haar onophoudelijk en door merg en been gaand huilend gemiauw, een substantiële bijdrage aan levert.

Comfortably Numb is wat je wilt zijn. Comfortabel versuft, liggend op een leren stoel als Bob Geldof in The Wall, luisterend naar de huilende en snerpende gitaar van David Gilmour. Om je heen een puinhoop, lege flessen drank, pillen, etensresten, niets opgeruimd en jezelf al dagen niet gewassen. Levend in een wereldje waar alleen jij maar leeft en waar je met niemand anders rekening hoeft te houden. Een wereld waarin je de pijn niet voelt, je wonden niet likt en waarin je voor niemand zichtbaar bent. Waar je geen kater hebt omdat je blijft drinken. Waar je geen besef meer hebt omdat je nog meer blijft drinken. En waar je tenslotte nog wat pilletjes neemt.

Gelukkig duren dergelijke gedachten maar kort en uiteindelijk schrijf je dan maar een stukje dat eigenlijk niet geschreven had moeten worden. In vergelijking met de ’Kronkels’ van Carmiggelt blijft mijn schrijverij natuurlijk ver achter. Mijn behoefte aan drank gelukkig ook.

 

Zo gaan die dingen nu eenmaal
Als een Venus zo mooi

Pin It on Pinterest