Kl - 300The sky is crying, dacht ik, toen ik nat van de lenteregen het café binnenstapte, een kop koffie bestelde en aan een tafeltje plaats nam. In het café waar de middagdrinkers al aanwezig en halverwege waren, huilden de luidsprekers zachtjes; ‘Yes I got the blues, and it hurts me deep inside’. De stamgasten aan de kop van de bar dronken zonder iets te zeggen van hun glazen die, ook zonder iets te zeggen, bij tijd en wijle gevuld werden. Juist toen een oudere vrouw mij zwijgend mijn koffie bracht, ging de deur open en kwamen er twee mannen in zwarte pakken en paraplu’s het lokaal binnen.

‘En, hoe was het?’, vroeg de oudere vrouw die inmiddels achter de tapkast stond.

‘Mooie begrafenis’, zei de ene, een grote logge man, terwijl hij zijn regenjas uit deed. ‘En mooi gesproken’.

‘Door zijn huisbaas’, vulde de andere man aan. ‘Familie had hij niet meer.’

‘Yes I got the blues, and it hurts me deep inside’.

De mannen aan de bar waren tot leven gekomen en spraken over Henk alsof hij nog in hun midden was. Henk luisterde veel naar de blues, hij ademde de blues, Henk was de blues. Maar Henk was ook vaak blauw. Henk was zelfs in een blauwe kist begraven. Had ie zelf zo geregeld. Zijn enige lp, Evil van Howlin’ Wolf, blauwe hoes met foto van Wolf die uit een fles whisky drinkt, was met hem mee de kist in gegaan.

‘Op Henk, riep een van de stamgasten waarna de glazen werden geheven.

‘Op Henk’, klonk het door de bar waarna een stilte volgde. Het was een gepaste stilte, een soort serene grafstemming.

De barman gaf nog een rondje van het huis. Ik bedankte. Blauw is mooi, dacht ik toen ik het café uitliep, je moet het alleen willen zien. Buiten scheen inmiddels de zon en was de hemel strakblauw.

 

 

[Kleinigheden – 026 – 300 – 160524 – Blauwe maandag]

Ouwehoeren
Inspiratie

Pin It on Pinterest